Złoty lokalny, floren, gulden – obrachunkowa zespół pieniężna równa 30 groszom, w czasach nowożytnych wybijana w charakterze moneta. Powstała nim połową XV wieku na rzecz oznaczenia 30 groszy (540 denarów), stanowiących równowartość w srebrze na rzecz złotego dukata, nazywanego czerwonym złotym.

Po uderzenie zwierzchni rzeczywiście wybity za panowania Zygmunta II Augusta w charakterze tzw. półkopek. Koszt 30 groszy miały oraz lekkie talary Zygmunta III Wazy z lat 1620-1622, srebrne złotówki bito w 1661 i 1663-1666 w charakterze tzw. tymfy. Od czasu reform monetarnych Stanisława Augusta Poniatowskiego złocisty nasz był ekwiwalentem 4 groszy srebrnych czy też 30 miedzianych. W czasie insurekcji kościuszkowskiej wydano bilety skarbowe opiewające na 1 złocisty nasz. W 1824 wyemitowano złotowe bilety kasowe, tudzież w czasie powstania listopadowego zupa banknoty. W Królestwie Kongresowym do 1841 emitowano złocisty nasz i jego wielokrotność w srebrze (2, 5, 10 złp.) i złocie (25, 50 złp.). Od 1832 wyznaczono cena 1 złp. na 15 kopiejek. W Galicji złp. w charakterze placówka obrachunkowa był z drugiej ręki do 1846 (4 złp. stanowiły 1 gulden, inaczej tzw. złocisty reński).

Bibliografia

• W. Terlecki The Origin of the Polish Złocisty and its History, w: Zasób wiedzy Numizmatyczne 1961.

Nazwa pochodzi serwisu Slashdot, kto jest na tak wiele modny, iż położenie w poprzednio notki odwołującej się do jakiegoś mniejszego serwisu często powodowało jego zablokowanie w opisany wyżej droga. Pokłosie Slashdota bywa znany jako w Polsce “efektem wykopu”, co jest odpowiednikiem angielskiego Digg effect (ang. “pokłosie Digg-a”), od nazw popularnych serwisów służących ocenianiu i promowaniu informacji umieszczonej na stronach WWW przez czytelników.

Duże serwisy internetowe są najczęściej przygotowane na przyjęcie znacznej liczby odwiedzających i związanego z tym ruchu internetowego. Mniejsze serwisy mogą dać za wygraną zablokowaniu z wielu przyczyn: publikowanie dużych plików (np. filmów ewentualnie innych multimediów), hiperłącze o za niskiej przepustowości, niewydajne program zastosowane do publikacji poszukiwanych treści albo zbytek limitu przesyłanych danych przydzielonego przez dostawcę usług internetowych. Pokaźny krzątanina internetowy wygenerowany przez komputery wielkiej liczby czytelników powoduje wynik odmowy działania usługi (ang. Denial of Service), jednakowo do umyślnego, rozproszonego ataku sieciowego.

Jedną z form pomocy oblężonym serwisom jest generowanie kopii ich zawartości na tzw. mirrorach. W tym celu powstały specjalistyczne serwisy, takie gdy MirrorDot tudzież Network Mirror.

Trzoneczkowate grot ahrensburskie

Ostrza trzoneczkowate - (ang. tanged points) utensylia krzemienne wykonane z wióra albo rzadziej odłupka. Grot posiada uformowany retuszem rączka, mniej bądź w wyższym stopniu prawidłowy. Specyficzną odmianą jest liściak - uchwyt jest chwiejnie oddzielony. W okresie Dryas III (11-10 tys. lat temu) służyły w charakterze grociki strzał. Od nich wziął nazwę całość kultur ostrzy trzoneczkowatych, a każda cywilizacja w tym kompleksie posiadała swój specyficzny jakość grocika.

Bibliografia

• Bolesław Ginter, Janusz K. Kozłowski, Technika obróbki i typologia wyrobów kamiennych paleolitu, mezolitu i neolitu (wyd. III), PWN, Gród nad Wisłą 1990.
• Piotr Kaczanowski, Janusz K. Kozłowski, Wielka relacja Polski, t. 1 Najdawniejsze historia ziem polskich, FOGRA OFICYNA WYDAWNICZA, Gród podwawelski 1998.
• Janusz K. Kozłowski , Encyklopedia historyczna świata, t. I Prehistoria, Przedstawicielstwo Publicystyczno-Wydawnicza Opres, Gród podwawelski 1999.

Bibliografia:

Janusz K. Kozłowski, Piotr Kaczanowski: Wielka Opowiadanie Polski t. 1: Najdawniejsze historia ziem polskich, FOGRA OFICYNA WYDAWNICZA, Gród podwawelski 1998.

Jan Fiedorczuk: Organizacja przestrzeni obozowisk późnopaleolitycznego kompleksu mazowszańskiego w dorzeczu Wisły, angaż doktorska Instytut Archeologii i Etnologii PAN, Syreni gród 2001.

Alegoria godności z dzieła Cesarego Ripy Iconologia.
Pastuch świń dźwigająca cenną i ozdobną, jednak ciężką skrzynię.
Nazwisko związana z kierowaniem sprawami publicznymi jest ciężarem, jaki człowiek dźwiga.

Spis treści

• 1 Nazwisko człowieka w charakterze wyobrażenie filozoficzne
• 2 W sensie prawnym
  • 2.1 W polskiej Konstytucji
  • 2.2 W polskim Kodeksie Cywilnym i Kodeksie karnym
  • 2.3 W niezupełnie Unii Europejskiej
  • 2.4 W nie całkiem międzynarodowym
• 3 Zobacz też
• 4 Pisarstwo przedmiotu

//

Nazwa rodowa człowieka jak pogląd filozoficzne

Godność człowieka (dignitas hominis) wypada do podstawowych zagadnień antropologii filozoficznej, a wyjście rozumienia tego pojęcia wywiera pokaźny oddziaływanie na rozstrzygnięcia szczegółowych problemów etycznych. Powstało wszelako w dziejach filozofii co niemiara definicji godności - na wstępie wolno ją ugadać jak taką wewnętrzną właściwość osoby ludzkiej, która zawiera się w podejście nieodzowny w jej strukturze bytowej i przez którą podmiot ludzka istnieje w charakterze postanowienie, nie jak lek działania.

Pierwsze koncepcje godności, ukształtowane w starożytnej Grecji, wyrażały ją we wzorcu etycznym arystokraty i wojownika. W dziełach Homera, Pindara azali Teognisa o tym, który jest zdolny i majestatyczny, a który nikczemny i nędzny, decyduje urodzenie. Najlepsi, przedstawiciele arystokracji, cieszą się szczególnymi przywilejami wynikającymi z ich godności, takimi kiedy panorama, rozgłos itp. Nazwisko jest wobec tego dokładnie związaną z przywilejami stanowymi miarą osobistej dzielności konkretnej jednostki, miarą doskonałości człowieka, rozumianą w charakterze spełnianie wzorca osobowego arystokraty i wojownika.

Według Arystotelesa nazwa rodowa to dziewictwo ujmowana w charakterze złoty lekarstwo między wadami zarozumialstwa i służalczości. Zgodnie z filozofią chrześcijańską nazwa rodowa człowieka wynika z tego, iż jest on stworzony “na wizja i zgodność Boga”. W świetle humanizmu chrześcijańskiego nazwisko jest własnością powszechną, nieredukowalną, niezbywalną i nadprzyrodzoną. Ktokolwiek człowiek jak imago Dei uczestniczy w absolutnym Dobru, jest racjonalny i wakujący, powołany do stałego doskonalenia się. Podług św. Tomasza z Akwinu perfekcja człowieka wynikająca z jego godności określa jego podejście istnienia i treść rozwoju. Rozwiązanie istnienia osób jest “najgodniejszy” ze wszystkich bytów stworzonych, jak iż podmiot obdarzona jest wolnością wyboru. O tym, iż o godności i wielkości człowieka świadczy jego autonomia, mówił dodatkowo humanizm renesansowy, głównie Pico della Mirandola.

Immanuel Zakładka, definiując nazwisko, stwierdził, iż człowiek nie być może być przenigdy środkiem do jakiegoś celu, przecież wiecznie musi być celem samym w sobie. Podług Skinnera, twórcy behawioryzmu, nazwa rodowa to możliwość uniknięcia nieprzyjemnych bodźców. Wszelkie kierunki naturalistyczne w rozumieniu godności człowieka przeciwstawiały się koncepcji chrześcijańskiej, podług której nazwisko ludzka ma źródła nadprzyrodzone - widziały nazwisko człowieka jak własność nabytą. David Hume (O dostojeństwie i mierności natury) ujmuje nazwisko w charakterze jedną ze sprawności natury ludzkiej, alias w charakterze jedną z cnót. Miano rodowe osobista jest ważnym pojęciem dodatkowo w filozofii Nietzschego, Kierkegaarda i Marksa. Koncepcje tych filozofów łączy to, iż ujmują one miano rodowe w charakterze powód ekspresji człowieka, kształtowane w wyniku jakiejś formy wyzwolenia - wyzwolenia moralnego i wolitywnego (Nietzsche), społeczno-ekonomicznego (Marks) azaliż również egzystencjalnego (Kierkegaard).

W sensie prawnym

W polskiej Konstytucji

Polska Ustawa zasadnicza natychmiast w swojej preambule stwierdza egzystencja przyrodzonej godności człowieka. Art. 30 Konstytucji charakteryzuje ją w charakterze przyrodzone, niezbywalne i nienaruszalne źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest jedyną konstytucyjną wartością, która nie być może być specjalistyczna i jedną z klauzul generalnych stanowiących podstawę interpretacyjną całego systemu prawa.

Trybunał Ustrojowy i czereda konstytucjonalistów stoi na stanowisku, iż metaklauzula godności człowieka jest pierwotna poniżej aktu prawnego, jaki o niej bez ogródek stanowi, w związku z tym nie być może stać się derogowana (usunięta) z systemu prawa.

W polskim Kodeksie Cywilnym i Kodeksie karnym

Godność jest dobrem osobistym chronionym przez system prawny. łącznie z dobrym imieniem składa się na zdefiniowane w art. 23 Kodeksu cywilnego wyobrażenie czci. Z punktu widzenia kodeksu karnego wykroczenie czyjejś godności jest przestępstwem znieważenia.

W niezupełnie Unii Europejskiej

Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej uznaje obecność godności ludzkiej i stanowi, iż musi być płeć słaba szanowana i chroniona. W rozdziale I zatytułowanym Godność Menu wymienia prawo do życia, prawo do integralności cielesnej natomiast zakazuje tortur i nieludzkiego albo poniżającego traktowania czy też karania, tudzież niewolnictwa i pracy przymusowej.

W niezupełnie międzynarodowym

Powszechna Oficjalna wypowiedź Praw Człowieka, proklamowana przez Kongregacja Ogólne Narodów Zjednoczonych w Rezolucji 217 A (III) z 10 grudnia 1948 r., stwierdza w preambule, że “respekt przyrodzonej godności tudzież równych i niezbywalnych praw wszystkich członków wspólnoty ludzkiej jest podstawą wolności, sprawiedliwości i pokoju świata”, oraz w artykule 1, iż “wszyscy zasoby siły roboczej rodzą się równi wobec względem swej godności i swych praw. Są oni obdarzeni rozumem i sumieniem i powinni zachowywać się pod innych w duchu braterstwa.”

Zobacz też

• Słownikowe recenzja wyrazu godność w Wikisłowniku

Twórczość pisarska przedmiotu

• Magdalena Środa, Idea godności w kulturze i etyce, Firma wydawnicza Borgis, Gród nad Wisłą 1993.
• F.J. Mazurek, Godność osoby ludzkiej podstawą praw człowieka, Lublin 2001.

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o godności

Państwa graniczące
 Polska
 Niemcy

Okres istnienia
od 3 października 1990

Rozciągłość
467 km

Ilość przejść granicznych
brak

Od 3 października 1990 roku, jak to nastąpiło zespolenie Niemiaszek, jednym z siedmiu państw graniczących z Polską jest również Rzeczpospolita Federalna Helmut. Poprzednio tą datą Kraj nad wisłą graniczyła z Niemiecką Republiką Demokratyczną, a ogrodzenie miała równy bieg. Ogrodzenie pośrodku Polską a Niemcami nazywana jest często granicą na Odrze i Nysie.

Granica została ukształtowana po II wojnie światowej w wyniku decyzji alianckich na konferencjach jałtańskiej i poczdamskiej. Stanowi zachodnią kresy Krajowy i wschodnią Niemiec.

Spis treści

• 1 Tok granicy
• 2 Kształtowanie się granicy
• 3 żywopłot pośrodku Polską a NRD
  • 3.1 Korekty granicy
    • 3.1.1 1945
    • 3.1.2 1949
    • 3.1.3 1951
    • 3.1.4 1989
• 4 Ogrodzenie polsko-niemiecka w okresie międzywojennym
• 5 Przypisy

//

Kurs granicy

Początek granicy - trójstyk granic Lokalny, Pepiczek i Niemiec

W południowym swoim odcinku żywopłot zaczyna się u trójstyku - zbiegu granic trzech państw (Lokalny, Niemiaszek i Pepik) na godzina dwunasta od Porajowa, później przebiega opodal Nysy Łużyckiej pozostawiając po polskiej stronie tzw. “sakwa żytawski” (nazwany również “turoszowskim”) i dzieląc nieco nadrzecznych miejscowości, takie podczas gdy: Żytawa/Porajów-Sieniawka, Görlitz/Zgorzelec, Bad Muskau/Łęknica i Guben/Gubin. Kilkanaście kilometrów na północ od Gubina Nysa Łużycka wpada do Odry i od tego miejsca żywopłot biegnie w dół jej nurtem przez następne ok. 200 km - do okolic miasta Gryfino (od Widuchowej, dokąd Odra rozdziela się i tworzy rozlewiska - bariera biegnie Odrą Zachodnią). Na odcinku odrzańskim ogrodzenie dzieli na część niemiecką i polską miasta Frankfurt powyżej Odrą/Słubice.

Granica powyżej rzeką Nysą, obręb po stronie niemieckiej

Od Gryfina ogrodzenie na Odrze i Nysie omija Szczecin od zachodu opuszczając rzekę Odrę i biegnąc później na północ zachodnią częścią dolin nadodrzańskich w okolicach polskich miejscowości Rosówek, Kołbaskowo, Barnisław, Bobolin, Lubieszyn, Buk, Gówno, Myślibórz Mocarny aż do leżącego powyżej Zalewem Szczecińskim Nowego Warpna, iżby od tego czasu przeciąć element wyspy Uznam na zachód od Świny pozostawiając po stronie polskiej gród Świnoujście. W tym miejscu polsko-niemiecka bariera lądowa kończy się w Bałtyku.

Kształtowanie się granicy

Wielka trójka arbitralnie ustanawiając w Jałcie powojenny rozdział Europy (w Poczdamie nastąpiły przed chwilą pewne korekty i uzupełnienia postanowień jałtańskich) przychyliła się do żądań Stalina utrzymania przez ZSRR jego zdobyczy terytorialnych powziętych kosztem Nasz w wyniku ataku z 17 września 1939 doprecyzowanych 28 września 1939 w porozumieniu z Niemcami zwanym drugim paktem Ribbentrop-Mołotow. W ich wyniku zagarnięta w 1939 Zachodnia Ukraina ze Lwowem i Stanisławowem, Zachodnia Białoruś z Brześciem ponad Bugiem, Baranowiczami i Grodnem natomiast Wileńszczyzna pozostała w rękach ZSRR, a granicę między Polską a ZSRR ustanowiono na zaproponowanej ćwierć wieku już linii demarkacyjnej rozdziału wojsk sowieckich i polskich w 1920 zwanej linią Curzona. W charakterze odmiana “rekompensaty” zdecydowano odznaczyć Polsce terytoria leżące zanim II wojną światową w granicach Niemiaszek, tzn. część Prus Wschodnich - Warmię i Mazury (Olsztyn i Elbląg) natomiast Pomorze – ze Szczecinem i Gdańskiem na północy, ziemię lubuską natomiast Śląsk – Górny i Spodni z Gliwicami, Opolem i Wrocławiem. Pomysł racja ustanowionej granicy opierała się m.in. na dążeniu do maksymalnego skrócenia linii granicznej polsko-niemieckiej. Operand ów był często później przedstawiany na porównanie do przebiegu granic Krajowy sprzed 1939 roku, gdy Republika federalna niemiec “obejmowały” Polskę z w zasadzie trzech stron i zdolne były poprzedzić wstępem swe wojska we wrześniu 1939 ze wszystkich tych kierunków. Kurs nowej granicy nie był do końca precyzyjnie prawnie nabyty, zwłaszcza na odcinku północnym: Szczecin jak agregat (bez podziału między Szwaby a Polskę) został przyznany Polsce nie wcześniej po konferencji poczdamskiej, odpad lądu na wyspie Uznam z ujęciem wody pitnej na rzecz Świnoujścia Rzeczpospolita polska uzyskała od NRD latem 1951, a ostatnie rozmowy graniczne w obrębie Frankfurtu powyżej Odrą dokonane zostały we wrześniu 1951.

Przesunięcie granic Lokalny w wyniku II wojny światowej; ogrodzenie na Odrze i Nysie zaznaczona na zielono

Decyzja wielkiej trójki skutkowała również tym, iż Polacy zamieszkali na Kresach Wschodnich musieli – chcąc żyć w państwie polskim – pozostawić swoje ziemie i przekazać się pospołu ze wszystkim, co im się udało odrzeć z ze sobą, na zachód. Równocześnie zamieszkali na terytoriach przyznanych Polsce zbiorowość ludzka niemieccy zmuszeni zostali do wyprowadzki na zachód, wyjąwszy granicę na Odrze i Nysie; sprawa sądowa ów odbywał się często bez zachowania dostatecznych standardów i w niemieckiej nomenklaturze zwany jest Vertreibung (”wypędzeniem”).

Jednocześnie z operacją przemieszczania Niemców w kretyn Niemiaszek i Polaków z Kresów do nowych województw zachodnich i północnych (nazywanych w polskiej powojennej propagandzie “Ziemiami Odzyskanymi”) przeprowadzane były operacje przymusowego rozpraszania na Ziemiach Zachodnich mieszkającej w Bieszczadach i wschodniej Małopolsce ludności ukraińskiej i łemkowskiej w ramach Akcji “Wisła”.

Pierwszym formalnym potwierdzeniem międzypaństwowym ustalającym kurs granicy na Odrze i Nysie był oprawa zgorzelecki z 6 lipca 1950 mieszczący się między PRL i NRD. Dalsze zabiegi o uważanie międzynarodowe tej granicy napotykały na liczne opory zarówno w samych Niemczech, których straty terytorialne w wyniku wywołanej i przegranej II wojny światowej były - pod zaistnienia tej granicy - znaczne, podczas gdy i w niektórych innych krajach zachodnich, które w okresie zimnej wojny stosowały różne taktyczne zagrania używając jak karty przetargowej m.in. sprawę uznania granicy na Odrze i Nysie. Do szczętu do ratyfikacji układu granicznego pośrodku Polską a Niemcami doszło nie wcześniej rzędu pół wieku po zakończeniu wojny, para lata po upadku muru berlińskiego i dwanaście miesięcy po zjednoczeniu Niemiaszek, w czasie posiedzenia Bundestagu 16 grudnia 1991. Wola niemieckiego parlamentu uprawomocniła się i weszła w byt miech później - 16 stycznia 1992.

Ogrodzenie między Polską a NRD

Granica międzypaństwowa

Państwa graniczące
 Polska
 NRD

Okres istnienia
1949-1990

Długość
456 km

Granica Nasz i Niemieckiej Republiki Demokratycznej istniała od 1949 roku do zjednoczenia Helmut, tj. do 3 października 1990 roku.

Korekty granicy

1945

Granica z NRD ustanowiona na konferencji poczdamskiej miała w wielu miejscach nieżyciowy bieg. Tedy coraz w 1945 dokonano szeregu korekt.

Pierwotnie miejscowości Rieth i Altwarp miały być polskie. Ostatni na obiekt okolica niemieckiej w zamian za łajno i Buk. Polsce przyznano również w całości miejscowości Bobolin, Barnisław, Rosówek, Pargowo tudzież drogę Stobno – Kołbaskowo.

1949

Cztery lata później dokonano regulacji granicy na wysokości skrzyżowania i wartościowy Linki – Neu Lienken – Buk.

Mapa okolic Jeziora Nowowarpieńskiego z zaznaczonymi Rieth i Altwarp

1951

Po zatwierdzeniu granicy w 1945 roku gród Świnoujście straciło dojście do wody pitnej, stąd przez szóstka lat sprowadzano wodę spoza granicy. Sytuację zmieniła nie wcześniej redakcja granicy na wyspie Uznam w czerwcu 1951 roku, gdy to włączono do Własny powierzchnia o powierzchni dookoła 76,5 ha pospołu ze stacją uzdatniania wody, tworząc wysunięty w powierzchnia język niemiecki swoisty cypel. W zamian Niemcom przyznano równoległy przestrzeń w okolicach Gryfina.

1989

W dniu 21 maja 1989 roku, po trwającym kwartet lata konflikcie, dokonano rozgraniczenia wód terytorialnych pośrodku Polską a NRD.

żywopłot polsko-niemiecka w okresie międzywojennym

Granica międzypaństwowa

Państwa graniczące
 Polska
 Niemcy

Okres istnienia
1919-1939

Długość
1912 km

Ta filia jest zalążkiem. Jeżeli możesz, rozbuduj ją.

Przypisy

1. ↑ Obcisły Rocznik Typowy Krajowy 2007
2. ↑ na mocy układu z Schengen, 21 grudnia 2007 wszystkie dotychczasowe przejścia graniczne pośrodku Polską a Niemcami (27 drogowych, 8 kolejowych a 5 Rzecznych) zostały zlikwidowane
3. ↑ bieg linii granicznej pośrodku Polską a Niemcami na wodach Bałtyku prawnie nabyty został nie prędzej 22 maja 1989 w drodze osobnej “Umowy między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Niemiecką Republiką Demokratyczną w sprawie rozgraniczenia obszarów morskich w Zatoce Pomorskiej”
4. ↑ wypada tu naznaczyć, iż nauka zawodu ów określa w piśmiennictwie niemieckim wszystkie trzy rodzaje przemieszczeń ludności niemieckiej z tych terytoriów, tzn. ewakuację (np. przymusową ewakuację “Festung Breslau” – zarządzoną 19 stycznia 1945 przez gauleitera Śląska Karla Hankego), ucieczkę ludności niemieckiej przedtem nacierającymi wojskami a wysiedlenia po zakończeniu wojny
5. ↑ wpis “Traktatu między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Szkop o potwierdzeniu istniejącej między nimi granicy”
6. ↑ 6,0 6,1 w latach 1945-1949 tereny późniejszej Niemieckiej Republiki Demokratycznej były radziecką strefą okupacyjną terenów byłej III Rzeszy; państwo NRD utworzono 7 października 1949
7. ↑ Granice i przestrzeń Polski
8. ↑ zobacz
9. ↑ Terytorium II Rzeczpospolitej

p • d • e
Granice Polski

 
z Rosją

z Niemcami

z Litwą

z Białorusią

z Ukrainą

z Czechami
ze Słowacją

Historyczne: z Łotwą (1919-1939) • z Rumunią (1918-1939) • z Węgrami (1939) • z Czechosłowacją (1918-1939, 1945-1992) • ze Związkiem Radzieckim (1921-1939, 1945-1991)

Spis treści

• 1 Legenda
• 2 Powiaty ziemskie 1919-1939
• 3 Powiaty miejskie 1920-1939
• 4 Ciekawostki
• 5 Przypisy
• 6 Zobacz też
• 7 Źródła

//

Legenda

• Powiaty podzielono na dwoje grupy (tabele) – powiaty ziemskie i miejskie.
• Każda sznur reprezentuje jeden rok kalendarzowy funkcjonowania powiatu (podany w nagłówku).
• Dla ułatwienia orientacji, seria lat funkcjonowania jednostek przytoczono w pobliżu każdym powiecie. W przypadku, gdy powiat istniał również w 1945 roku, sekwencja jego istnienia większy próg tabeli oznaczono strzałką (→) – więcej w artykule Powiaty w Polsce od 1945.
• W przypadku, gdy powiat istniał aktualnie w 1919, 1920, 1921 albo 1922 roku, nie musi znaczyć to, iż powiat powołano w 1919, 1920, 1921 ewentualnie 1922 roku; po trafienie naczelny znalazł się on natomiast wobec prawodawstwem niepodległej Rzeczypospolitej Polskiej, a nie w państwie zaborczym, w którym posiadał inny stan prawny legislacyjny. Podobna kondycja ma obszar w przypadku powiatu frysztackiego, w latach 1920-1938 należącego do Czechosłowacji.
• Dla uproszczenia, zabarwiono całą kolumnę co więcej w tamtym czasie, jak powiat powołano bądź zniesiono w środku danego roku.
• Kiedy w środku roku nastąpiła zmiana przynależności wojewódzkiej, zabarwiona orszak odnosi się nieustannie do roku nowej przynależności administracyjnej.
• Przynależność wojewódzką poszczególnych powiatów pomagają odczytać kolory użyte w tabelach (przedstawione poniżej).

Kolor
Województwo

Kolor
Województwo

Kolor
Województwo

białostockie

kieleckie

krakowskie

lubelskie

lwowskie

łódzkie

nowogródzkie

poleskie

pomorskie

poznańskie

stanisławowskie

śląskie

tarnopolskie

warszawskie

wileńskie (Grunt Wileńska)

wołyńskie

Warszawa

• Powiaty uszeregowane są podług nazw obowiązujących w okresie ich istnienia. Nazwy powiatów utworzone po ewentualnych formalnych zmianach nazw powiatów, którym często wtórowały zmiany siedzib (od których nowe nazwy były wywodzone) daleko się różnią od pierwotnych. W celu sprawniejszej nawigacji po artykule potraktowano je w charakterze osobne hasła, tudzież seria ustawodawczy powiatów zanim czy też po zmianie nazwy zaznaczono odsyłaczem (→ bądź ← zależnie od sytuacji chronologicznej).
• Fragmenty powiatów bez siedziby w obrębie Rzeczypospolitej Polskiej oznaczono symbolem (►) zaś przytoczono nazwę powiatu docelowego (odstępstwo: powiat wieleński – jego osiedle została przedzielona granicą państwową, a samą jednostkę wcielono do powiatu czarnkowskiego).
• Znak # oznacza jednokrotną zmianę przynależności wojewódzkiej. Oznaczenia te przytoczono zarówno w pobliżu nazwie powiatu (w wersji skupionej) gdy i w prezentacji graficznej (w wersji rozbieżnej, kawa na ławę nim bądź po każdej zmianie przynależności).
• W kolumnie drugiej skrótami państw, których fragmenty weszły w zestaw II Rzeczypospolitej, oznaczono inherencja państwową powiatu (obszaru powiatu) przedtem I wojną światową (A – Austro-Węgry, N – Rajch, R – Rosja).
• Druga od prawej, pusta orszak oznacza czas okupacji hitlerowskiej i radzieckiej Własny w latach 1939-1945.

Powiaty ziemskie 1919-1939

Znak # oznacza jednokrotną zmianę przynależności wojewódzkiej

Powiat
—
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
—
1945

augustowski
R
1919-39

→

baranowicki
R

1921-39

bardiowski
A

będziński
R
1919-39

→

bialski (Biała Krakowska)
A

1920-39

→

bialski (Biała Podlaska)
R
1919-39

→

białostocki
R
1919-39

→

białowieski
R

21-22

bielski (Bielsk Podlaski)
R
1919-39

→

bielski (Bielsko)
A

1920-39

→

biłgorajski
R
1919-39

→

błoński
R
1919-39

→

bocheński
A

1920-39

→

bohorodczański
A

1920-32

borszczowski
A

1920-39

bóbrecki
A

1920-39

→

brasławski
R

1922-39

brodnicki
N

1920-39

→

brodzki
A

1920-39

brzeski (Brzesko)
A

1920-39

→

brzeski (Brześć powyżej Bugiem)
R

1921-39

brzeziński
R
1919-39

→

brzeżański
A

1920-39

brzozowski
A

1920-39

→

buczacki
A

1920-39

bydgoski #
N

1920-38 #
38-39

→

bytomski
N

→ 1922; ► świętochłowicki

chełmiński
N

1920-39

→

chełmski
R
1919-39

→

chodzieski
N

1920-39

→

chojnicki
N

1920-39

→

chrzanowski
A

1920-39

→

ciechanowski
R
1919-39

→

cieszanowski
A

1920-22
→ lubaczowski

cieszyński
A

1920-39

→

czadecki (część płn.)
A

czarnkowski
N

1920-39

→

czeskocieszyński
A

częstochowski
R
1919-39

→

człuchowski
N

→ 1920; ► chojnicki

czortkowski
A

1920-39

dąbrowski
A

1920-39

→

dębicki
A
ropczycki ←
1937-39

→

dobromilski
A

1920-39

doliński
A

1920-39

drohiczyński
R

1921-39

drohobycki
A

1920-39

dubieński
R

1921-39

duniłowicki #
R
21-
22
# 1922-25
→ postawski

działdowski #
N

1920-38 #
38-39

→

dziśnieński #
R
21-
22
# 1922-39

frydecki (część wsch.)
A

frysztacki
A

38-39

garwoliński #
R
1919-39 #
39

→

gliwicki
N

→ 1922; ► rudzki / ► tarnogórski

gniewski
N

1920-32

gnieźnieński
N

1920-39

→

gorlicki
A

1920-39

→

gostyniński
R
1919-39

→

gostyński
N

1920-39

→

górowski
N

→ 1920; ► leszczyński / ► rawicki

grodzieński
R

1921-39

grodziski
N

1920-32

→

gródecki
A

1920-39

grójecki
R
1919-39

→

grudziądzki
N

1920-39

→

grybowski
A

1920-32

horochowski
R

1921-39

horodeński
A

1920-39

hrubieszowski
R
1919-39

→

husiatyński
A

1920-25
→ kopyczyniecki

iłżecki
R
1919-39

→

inowrocławski #
N

1920-38 #
38-39

→

iwacewicki
R
kosowski (Kosów Poleski) ←
1935-39

janowski
R
1919-39

→

jarociński
N

1920-39

→

jarosławski
A

1920-39

→

jasielski
A

1920-39

→

jaworowski
A

1920-39

jędrzejowski
R
1919-39

→

kaliski #
R
1919-38 #
38-39

→

kałuski
A

1920-39

kamionecki
A

1920-39

kartuski
N

1920-39

→

katowicki
N

1922-39

→

kępiński
N

1920-39

→

kielecki
R
1919-39

→

kieżmarski
A

kobryński
R

1921-39

kolbuszowski
A

1920-39

→

kolneński
R
1919-32

kolski #
R
1919-38 #
38-39

→

kołomyjski
A

1920-39

konecki #
R
1919-39 #
39

→

koniński #
R
1919-38 #
38-39

→

konstantynowski
R
1919-32

kopyczyniecki
A
husiatyński ←
1925-39

kosowski (Kosów Huc.)
A

1920-39

kosowski (Kosów Pol.)
R

1921-35
→ iwacewicki

kostopolski
R

1925-39

koszyrski
R

1921-39

kościański
N

1920-39

→

kościerski
N

1920-39

→

kowelski
R

1921-39

kozienicki
R
1919-39

→

koźmiński
N

1920-32

krakowski
A

1920-39

→

krasnostawski
R
1919-39

→

krośnieński
A

1920-39

→

krotoszyński
N

1920-39

→

krzemieniecki
R

1921-39

kwidzyński
N

→ 1920; ► gniewski

kutnowski #
R
1919-39 #
39

→

leski (do 1931 liski)
A

1920-39

→

leszczyński
N

1920-39

→

lidzki
R

1921-39

limanowski
A

1920-39

→

lipnowski #
R
1919-38 #
38-39

→

lubaczowski
A
cieszanowski ←
1923-39

→

lubartowski
R
1919-39

→

lubawski
N

1920-39

→

lubelski
R
1919-39

→

lubliniecki
N

1922-39

→

lubomelski
R

1921-39

lwowski
A

1920-39

łańcucki
A

1920-39

→

łaski
R
1919-39

→

łęczycki
R
1919-39

→

łomżyński #
R
1919-39 #
39

→

łowicki #
R
1919-39 #
39

→

łódzki
R
1919-39

→

łucki
R

1921-39

łukowski
R
1919-39

→

łuniniecki
R

1921-39

makowski (Maków Maz.)
R
1919-39

→

makowski (Maków Podh.)
A

1924-32

miechowski
R
1919-39

→

mielecki
A

1920-39

→

międzychodzki
N

1920-39

→

międzyrzecki
N

→ 1920; ► międzychodzki / ► nowotomyski

miński
R
1919-39

→

mławski
R
1919-39

→

mogileński
N

1920-39

→

mołodeczański
R

1927-39

morski
N

1927-39

→

mościski
A

1920-39

myślenicki
A

1920-39

→

nadwórniański
A

1920-39

namiestowski
A

→ 1924; ► spisko-orawski

namysłowski
N

→ 1920; ► kępiński

nidzicki
N

→ 1920; ► działdowski

nieszawski #
R
1919-38 #
38-39

→

nieświeski
R

1921-39

niżański
A

1920-39

→

nowogródzki
R

1921-39

nowosądecki
A

1920-39

→

nowotarski
A

1920-39

→

nowotomyski
N

1920-39

→

obornicki
N

1920-39

→

odolanowski
N

1920-32

olkuski
R
1919-39

→

opatowski
R
1919-39

→

opoczyński #
R
1919-39 #
39

→

ostrogski
R

1921-24
→ zdołbunowski

ostrołęcki #
R
1919-39 #
39

→

ostrowski (Wysepka Maz.) #
R
1919-39 #
39

→

ostrowski (Wysepka Wlkp.)
N

1920-39

→

ostródzki
N

→ 1920; ► lubawski

ostrzeszowski
N

1920-32

oszmiański
R

1922-39

oświęcimski
A

1920-32

peczeniżyński
A

1920-29

pilźnieński
A

1920-32

pińczowski
R
1919-39

→

piński
R

1921-39

piotrkowski
R
1919-39

→

pleszewski
N

1920-32

płocki
R
1919-39

→

płoński
R
1919-39

→

podgórski
A

1920-23

podhajecki
A

1920-39

postawski
R
duniłowicki ←
1926-39

poznański
N

1925-39

→

poznański wschodni
N

1920-24

poznański zachodni
N

1920-24

prużański
R

1921-39

przasnyski
R
1919-39

→

przemyski
A

1920-39

→

przemyślański
A

1920-39

przeworski
A

1920-39

→

pszczyński
N

1922-39

→

pucki
N

1920-27

puławski
R
1919-39

→

pułtuski
R
1919-39

→

raciborski
N

→ 1922; ► rybnicki

radomski
R
1919-39

→

radomszczański
R
1919-39

→

radziechowski
A

1920-39

radzymiński
R
1919-39

→

radzyński
R
1919-39

→

rawicki
N

1920-39

→

rawski (Rawa Maz.) #
R
1919-39 #
39

→

rawski (Rawa Ruska)
A

1920-39

rohatyński
A

1920-39

ropczycki
A

1920-37
→

rówieński
R

1921-39

rudecki
A

1920-39

rudzki
N

1922-24

rybnicki
N

1922-39

→

rypiński #
R
1919-38 #
38-39

→

rzeszowski
A

1920-39

→

samborski
A

1920-39

sandomierski
R
1919-39

→

sanocki
A

1920-39

→

sarneński #
R

1921-30 #
1930-39

sejneński
R
1919-25

sępoleński
N

1920-39

→

siedlecki
R
1919-39

→

sieradzki
R
1919-39

→

sierpecki
R
1919-39

→

skałacki
A

1920-39

skierniewicki #
R
1919-39 #
39

→

skolski
A

1920-32

słonimski
R

1921-39

słupecki
N
1919-32

sniński
A

sochaczewski
R
1919-39

→

sokalski
A

1920-39

sokołowski #
R
1919-39 #
39

→

sokólski
R
1919-39

→

spisko-orawski
A

1920-25

stanisławowski
A

1920-39

starogardzki
N

1920-39

→

starolubowelski
A

starosamborski
A

1920-32

starowiejski
A

→ 1920; ► spisko-orawski

stoliński
R

1923-39

stołpecki
R

1921-39

stopnicki
R
1919-39

→

stryjski
A

1920-39

strzelneński
N

1920-32

strzyżowski
A

1920-32

suwalski
R
1919-39

→

sycowski
N

→ 1920; ► kępiński / ► odolanowski / ► ostrzeszowski

szamotulski
N

1920-39

→

szczuczyński (Grajewo)
R
1919-39

→

szczuczyński (Szczuczyn)
R

1929-39

szubiński #
N

1920-38 #
38-39

→

śmigielski
N

1920-32

śniatyński
A

1920-39

średzki
N

1920-39

→

śremski
N

1920-39

→

świecki
N

1920-39

→

święciański
R

1922-39

świętochłowicki
N

1922-39

tarnobrzeski
A

1920-39

→

tarnogórski
N

1922-39

→

tarnopolski
A

1920-39

tarnowski
A

1920-39

→

tczewski
N

1920-39

→

tłumacki
A

1920-39

tomaszowski
R
1919-39

→

toruński
N

1920-39

→

trembowelski
A

1920-39

trzciański
A

→ 1920; ► spisko-orawski

tucholski
N

1920-39

→

turczański #
A

1920-31 #
1931-39

turecki #
R
1919-38 #
38-39

→

wadowicki
A

1920-39

→

warszawski
R
1919-39

→

wąbrzeski
N

1920-39

→

wągrowiecki
N

1920-39

→

wejherowski
N

1920-28

węgrowski #
R
1919-39 #
39

→

wieleński
N

→ 1920; ► czarnkowski

wielicki
A

1920-32

wieluński
R
1919-39

→

wilejski #
R
21-
22
# 1922-39

wileńsko-trocki
R

1922-39

witkowski
N

1920-27

włocławski #
R
1919-38 #
38-39

→

włodawski
R
1919-39

→

włodzimierski
R

1921-39

włoszczowski
R
1919-39

→

wolsztyński
N

1920-39

→

wołkowyski
R

1921-39

wołożyński
R

1921-39

wrzesiński
N

1920-39

→

wschowski
N

→ 1920; ► leszczyński

wyrzyski #
N

1920-38 #
38-39

→

wysokomazowiecki
R
1919-39

→

zabrski
N

→ 1922; ► rudzki

zaleszczycki
A

1920-39

zamojski
R
1919-39

→

zawierciański
R

1927-39

→

zbaraski
A

1920-39

zborowski
A

1920-39

zdołbunowski
R
ostrogski ←
1925-39

złoczowski
A

1920-39

złotowski
N

→ 1920; ► sępoleński

żniński
N

1920-39

→

żółkiewski
A

1920-39

żydaczowski
A

1920-39

żywiecki
A

1920-39

→

Powiaty miejskie 1920-1939

Znak # oznacza jednokrotną zmianę przynależności wojewódzkiej

Powiat
—
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
—
1945

Białystok
R

1928-39

→

Bielsko
A
1920-39

→

Bydgoszcz
N
1920-38 #
38-39

→

Bytom
N

→ 1922; ► świętochłowicki

Chorzów
N
Królewska Huta ←
1934-39

→

Częstochowa
R

1928-39

→

Gdynia
N

1929-39

→

Gniezno
N

1928-39

→

Grudziądz
N
1920-39

→

Inowrocław
N

1928-38 #
38-39

→

Katowice
N

1922-39

→

Kraków
A
1920-39

→

Królewska Huta
N

1922-34
→ Chorzów

→

Lublin
R

1928-39

→

Lwów
A
1920-39

Łódź
R

1928-39

→

południowo-warszawski
R

1928-39

Poznań
N
1920-39

→

północno-warszawski
R

1928-39

prasko-warszawski
R

1928-39

Radom
R

1932-39

→

Sosnowiec
R

1928-39

→

śródmiejsko-warszawski
R

1931-39

Toruń
N
1920-39

→

Wilno
R

1928-39

Ciekawostki

• 1922: Bytom (Nietradycyjny Bytom) – po przejęciu przez administrację polską części Górnego Śląska – 20 czerwca 1922 roku (żniwo podziału poplebiscytowego) – w granicach województwa śląskiego znalazła się część należącego uprzednio do Helmut powiatu miejskiego Bytom – eksklawa Friedenshütte (pol. Bytom Innowacyjny). Rozporządzeniem z dnia 17. czerwca 1922 r. w przedmiocie ustroju powiatowego Województwa Śląskiego ustanowiono powiat świętochłowicki zawierający gminy wiejskie (…) przypadłe do Państwa Polskiego z dotychczasowych pruskich powiatów Bytom osiedle wiejskie i Bytom miasto (Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 1, poz. 2). W spisie pospólstwo województwa, wydanym 5 sierpnia 1922 (aneks do ww. rozporządzenia), Bytom Niekonwencjonalny wspomniany jest w charakterze wieś (wspólnota wiejska), a równolegle część miasta Bytomia (Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 13, poz. 43). W międzyczasie 10 lipca 1922 roku z tej części pruskiego powiatu miejskiego Bytomia, która przypadła Polsce utworzono samodzielną gminę wiejską Prekursorski Bytom (Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 5, poz. 16). Z uwagi na niejasną sytuację prawno-administracyjną terenu Nowego Bytomia w okresie 20 czerwca-10 lipca 1922 możliwe jest wysunięcie tezy, iż pozostawał on w owym czasie nadal częścią powiatu miejskiego Bytom, a wtedy, iż część tego powiatu do 10 lipca 1922 znajdowała się w granicach Polski.

Przypisy

1. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu augustowskiego z woj. białostockiego bez miejscowości takich kiedy Adamowicze, Łojki i Sopoćkinie, które weszły w kompozycja ZSRR. Osiedle powiatu – Augustów – pozostała po polskiej stronie granicy.
2. ↑ 2,0 2,1 W 1938 roku przyłączono do Lokalny część powiatu bardiowskiego z fragmentem Cygielki przylegającym do Wysowej. Przyłączono ją do powiatu gorlickiego w woj. krakowskim.
3. ↑ → 1938; ► gorlicki
4. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu bielskiego z woj. białostockiego bez części Puszczy Białowieskiej i kilku miejscowości położonych po jej południowej stronie, które weszły w zawartość ZSRR. Osiedle powiatu – Bielsk Podlaski – pozostała po polskiej stronie granicy.
5. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły północno-zachodnie skrawki powiatu brzeskiego z woj. poleskiego (fragmenty a) gminy Połowce z m.in. miejscowościami Klukowicze, Litwinowicze, Siemichocze, Tymianka, Wólka Nurzecka i Wyczółki zaś b) gminy Wysokie Litewskie z m.in. miejscowościami Tokary i Wilanowo. Osiedle powiatu – Brześć ponad Bugiem – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Lechistan część powiatu brzeskiego została zintegrowana z powiatem bielskim w woj. białostockim (1945); od 1952 tereny te należą do powiatu siemiatyckiego.
6. ↑ 6,0 6,1 W 1922 roku w Polsce znalazła się część powiatu bytomskiego z 13 gminami (Brzeziny, Brzozowice, Chropaczów, Dąbrówka Wielka, Hajduki Nowe, Hajduki Wielkie, Głaz, Lipiny, Łagiewniki, Orzegów, Piekary Wielkie, Szarlej, Świętochłowice) i 7 obszarami dworskimi. Sadyba powiatu – Bytom – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu bytomskiego utworzono powiat świętochłowicki w woj. śląskim.
7. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu chodzieskiego bez miejscowości: Ługi Ujskie, Motylewo, Piła, Skórka i Stobno. Sadyba powiatu – Chodzież – znalazła się po polskiej stronie granicy.
8. ↑ 8,0 8,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się północno-wschodnia część powiatu człuchowskiego. Sadyba powiatu – Człuchów – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu człuchowskiego przyłączono do powiatu chojnickiego w woj. pomorskim.
9. ↑ 9,0 9,1 W 1938 roku przyłączono do Lokalny z Czechosłowacji powiat czeskocieszyński (jak jeden mąż z siedzibą powiatu – Czeskim Cieszynem). Powiat przyłączono do powiatu cieszyńskiego w woj. śląskim.
10. ↑ 10,0 10,1 16 listopada 1938 roku włączono do Nasz północny odpad powiatu czadeckiego z Czechosłowacji z częściami populacja: Czarne, Oleśna, Skalite i Świerczynowiec. Osiedle powiatu – Czadca – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Przyłączona do Lokalny część powiatu została zintegrowana 1 lutego 1939 roku z powiatem cieszyńskim w woj. śląskim.
11. ↑ 11,0 11,1 16 listopada 1938 roku włączono do Nasz orientalny odpad powiatu frydeckiego z Czechosłowacji z 4 gminami i częściami 11 chamstwo. Osiedle powiatu – Frydek – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Przyłączona do Krajowy część powiatu została włączona 1 lutego 1939 roku do powiatu cieszyńskiego (gminy: Morawka, Szonów, Wojkowice, Żermanice zaś części populacja: Bartowice, Błędowice Górne, Błędowice Średnie, Ligota Dolna, Ligota Górna, Noszowice) i frysztackiego (części chamstwo: Gruszów, Hermanice, Michałkowice, Radwanice i Śląska Ostrawa) w woj. śląskim.
12. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu cieszyńskiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez dawnego powiatu czeskocieszyńskiego i włączonych 16 listopada 1938 roku fragmentów powiatów czadeckiego i frydeckiego), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku (obszary te weszły w zestaw Czechosłowacji).
13. ↑ → 1938 (1939); ► cieszyński
14. ↑ 14,0 14,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się południowa część powiatu wieleńskiego na lewym brzegu Noteci (Chełst, Drawsko, Drawski Młyn, Gulcz, Kamiennik, Kawczyn, Kwiejce, Marylin, Mikołajewo, Nowe Kwiejce, Pełcza, Pęckowo, Piłka, Rosko, Wrzeszczyna i część Wielenia). Osiedle powiatu – Wieleń – została przedzielona granicą polsko-niemiecką. Polską część powiatu wieleńskiego przyłączono do powiatu czarnkowskiego w woj. poznańskim.
15. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu czarnkowskiego bez miejscowości na prawym brzegu Noteci (Biała, Bukowiec, Gajewo, Kuźnica Czarnkowska, Łomnica, Niekursko, Nowa Osiedle wiejskie, Radolin, Radolinek, Radosiew, Runowo, Rychlik, Sarcz, środek, Smolarnia, Straduń, Teresin, Wrząca, Zofiowo). Sadyba powiatu – Czarnków – znalazła się po polskiej stronie granicy.
16. ↑ Inna używana imię: cieszyński zachodni.
17. ↑ → 1938; ► cieszyński
18. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu dobromilskiego z woj. lwowskiego m.in. z miejscowościami Bircza, Kalwaria Pacławska i Wojtkowa. Osiedle powiatu – Dobromil – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Rzeczpospolita polska część powiatu dobromilskiego została zintegrowana z powiatem przemyskim w świeżo utworzonym woj. rzeszowskim (1945).
19. ↑ Inna używana określenie: dubnowski.
20. ↑ Inna używana miano: duniłowiczowski.
21. ↑ 21,0 21,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się część powiatu nidzickiego m.in. z Działdowem, Lidzbarkiem i Płośnicą. Sadyba powiatu – Nidzica – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu nidzickiego utworzono powiat działdowski w woj. pomorskim.
22. ↑ → 1938 (1939); ► cieszyński
23. ↑ Powiat frysztacki, będący w latach 1938-1939 częścią województwa śląskiego, w charakterze część Nasz wspomniany jest w Dzienniku Ustaw RP po II wojnie światowej dopiero co uderzenie (Dz. U. z 1945 r. Nr 33, poz. 196), co prawdopodobnie być podyktowane sporem o Zaolzie między Polską a Czechosłowacją i nieuregulowaną legalnie kwestią przebiegu granicy, niedostatek innych źródeł potwierdzających nierozłączność całego powiatu bądź jego części do Lokalny w 1945 roku. Sadyba powiatu – Frysztat – znalazła się w drobny mak po czechosłowackiej stronie granicy.
24. ↑ 24,0 24,1 24,2 W 1922 roku w Polsce znalazła się część powiatu gliwickiego z 3 gminami (Gierałtowice, Mikoleska, Przyszowice) i 3 obszarami dworskimi. Osiedle powiatu – Gliwice – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Lechistan część powiatu gliwickiego została zintegrowana z powiatem rudzkim (Gierałtowice, Przyszowice) i tarnogórskim w woj. śląskim.
25. ↑ 25,0 25,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się część powiatu kwidzyńskiego: 1) w wyniku postanowień traktatu wersalskiego – podrabiany obręb Wisły; 2) po plebiscycie na Powiślu (Bursztych, Janowo, Kramrowo, Nowe Lignowy, Pólko Małe). Sadyba powiatu – Kwidzyn – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu kwidzyńskiego utworzono powiat gniewski w woj. pomorskim.
26. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu gorlickiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez terenów powyżej rzeką Cygielką, które weszły w kompozycja Czechosłowacji), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
27. ↑ 27,0 27,1 27,2 W 1920 w roku Polsce znalazł się element powiatu górowskiego. Sadyba powiatu – Góra – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu górowskiego przyłączono do powiatów: leszczyńskiego (Jabłonna, Kaczkowo, Rojęczyn) i rawickiego (Trzebosz) w woj. poznańskim.
28. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły południowo-zachodnie skrawki powiatu grodzieńskiego z woj. białostockiego m.in. z miejscowościami Krynki i Kruszyniany. Sadyba powiatu – Grodno – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Kraj nad wisłą część powiatu grodzieńskiego została zintegrowana z powiatem sokólskim w tymże województwie (1945).
29. ↑ Powiat z siedzibą w Grodzisku Wielkopolskim; nie bałamucić z powiatem grodziskim z siedzibą w Grodzisku Mazowieckim.
30. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu jaworowskiego z woj. lwowskiego (wspólnota Wielkie Oczy – 8 gromad). Sadyba powiatu Jaworów znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Rzeczpospolita polska część powiatu jaworowskiego została zintegrowana z powiatem lubaczowskim w dopiero co utworzonym woj. rzeszowskim (1945).
31. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu kartuskiego bez miejscowości: Czapielsk, Huta Dolna, Huta Górna, Jodłowno, Klonowo Dolne, Klonowo Górne, Kolbudy, Łapino, Majdany, Marszewo, Miłowo, Nowa Osiedle wiejskie Przywidzka, Ostróżki, Pomlewo, Pręgowo, Przywidz, Roztoka, Szklana Góra, Ząbrsko Dolne i Ząbrsko Górne, włączonych do Wolnego Miasta Gdańska. Sadyba powiatu – Kartuzy – znalazła się po polskiej stronie granicy. Coraz w tym samym roku dokonano korekty granicy – Żukówko raz jeszcze znalazło się w Niemczech.
32. ↑ 32,0 32,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się północno-wschodnia część powiatu namysłowskiego (Dalanów, Darnowiec, Drożki, Krzyżowniki, Wąski Buczek, Proszów, Rychtal, Skoroszów, Stogniewice, Silny Buczek, Zgorzelec). Sadyba powiatu – Namysłów – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu namysłowskiego przyłączono do powiatu kępińskiego w woj. poznańskim.
33. ↑ 33,0 33,1 33,2 33,3 W 1920 w roku Polsce znalazła się wschodnia część powiatu sycowskiego. Osiedle powiatu – Syców – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu sycowskiego przyłączono do powiatów: kępińskiego (Bałdowice, Bralin, Chojęcin, Domasłów, Gola, Głupia gęś Wielka, Miechów, Marcinki, Mnichowice, Nosale, Nowa Osada rolnicza Książęca, Pisarzowice, Słupia, Tabor Zbity, Tabor Mocny, Trębaczów, Turkowy, Zbyczyna), odolanowskiego (Bronisławka, Cieszyn, Chojnik, Czesławice, Dobrzec, Hetmanów, Janisławice, Jarnostaw, Jesiona, Kałkowskie, Kąty Śląskie, Kocina, Konradów, Kopalina, Kuźnica Kącka, Lipskie, Łachów, Mariak, Możdżanów, Pawłów, Piła, Sobki, Sośnie, Starża, Surmin, Szklarka Śląska, Żabnik) i ostrzeszowskiego (Mąkoszyce, Niwki Książęce, Rybin) w woj. poznańskim.
34. ↑ 34,0 34,1 W 1938 roku przyłączono do Nasz część powiatu kieżmarskiego z gminą Las jaworowy i częścią gminy Ździar. Osiedle powiatu – Kieżmark – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Polską część powiatu kieżmarskiego przyłączono do powiatu nowotarskiego w woj. krakowskim.
35. ↑ → 1938; ► nowotarski
36. ↑ Inna ortografia: kossowski.
37. ↑ Inna używana miano: kamień-koszyrski.
38. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu kościerskiego bez miejscowości: Blizny, Borowina, Murzynka Huta, Częstocin, Drzewina, Gromadzin, Kierzkowo, Olszanka, Pawłowo, Gehenna Górne, Mordęga Dolne, Sucha Huta, Trzepowo włączonych do Wolnego Miasta Gdańska. Sadyba powiatu – Kościerzyna – znalazła się po polskiej stronie granicy.
39. ↑ Powiat z siedzibą w Krośnie; nie pogrywać z powiatem krośnieńskim z siedzibą w Krośnie Odrzańskim.
40. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu leskiego z woj. lwowskiego m.in. bez miejscowości (które weszły w zestaw ZSRR) przyłączonych później do Lokalny (1951) w wyniku umowy o zmianie granic z ZSRR (w tym Ustrzyk Dolnych), przywrócono i granicę południową sprzed listopada 1938 roku (bez tzw. źródłowiska Udawy), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
41. ↑ 41,0 41,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się północno-wschodnia część powiatu wschowskiego z miejscowościami: Brenno, Bukówiec Górny, Dominice, Gołanice, Grotniki, Jezierzyce Kościelne, Krzycko Małe, Krzycko Wielkie, Miastko, Niechłód, Potrzebowo, Przylesie, Radomyśl, Sądzia, Ujazdowo, Wijewo, Włoszakowice, Zaborówiec i Zbarzewo. Osiedle powiatu – Wschowa – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu wschowskiego przyłączono do powiatu leszczyńskiego w woj. poznańskim.
42. ↑ 42,0 42,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się część powiatu ostródzkiego z 3 gminami (Groszki, Lubstynek i Napromek). Osiedle powiatu – Ostróda – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu ostródzkiego przyłączono do powiatu lubawskiego w woj. pomorskim.
43. ↑ W 1922 roku Polsce przypadła większa część powiatu lublinieckiego bez chamstwo: Bzinica Nowa, Bzinica Stara, Zawężona, Dzielna, Główczyce, Główczyce, Gwoździany, Jeżowa, Klekotna, Szereg ludzi, Koszwice, Ligota Dobrodzieńska, Łagiewniki Małe, Makowczyce, Molna, Myślina, Panoszów, Pludry, Rzędowice, Sieraków, Szemrowice, Skrzydłowice, Turza, Warłów, Wędzina, Zborowskie i Zwóz i miasta Dobrodzień. Osiedle powiatu – Lubliniec – znalazła się po polskiej stronie granicy.
44. ↑ 44,0 44,1 44,2 W 1920 w roku Polsce znalazła się wschodnia część powiatu międzyrzeckiego na prawym brzegu Obry. Sadyba powiatu – Międzyrzecz – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Polską część powiatu międzyrzeckiego przyłączono do powiatu międzychodzkiego (Dormowo, Głażewo, Lewice, Łowyń, Silna, Stoki, Świechocin, Wrony) i nowotomyskiego (Chojniki, Chrośnica, Grubsko, Jabłonka Stara, Jastrzębsko Stare, Lewiczynek, Lubień, Łęczno, Łomnica, Miedzichowo, Nądnia, Nowa Silna, Nowa Osada rolnicza Zbąska, Nowe Czeskie, Nowe Jastrzębsko, śmiały Podworzec, Pąchy, Perzyny, Prądówka, Przychodzko, Przyprostynia, Stare Czeskie, Boss Hacjenda, Stefanowo, Strzyżewo, Szklarka Trzcielska, Toczeń, Zachodzko, Zakrzewko, Przeszkoda, Zbąszyń) w woj. poznańskim.
45. ↑ Inna używana imię: mińsko-mazowiecki.
46. ↑ Inna używana imię: mołodecki.
47. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu mościskiego z woj. lwowskiego – element gminy Małnów z Kalnikowem i zachodnim fragmentem Starzawy. Sadyba powiatu – Mościska – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Lechistan część powiatu mościskiego została zintegrowana z powiatem przemyskim (filia północna) w świeżo utworzonym woj. rzeszowskim (1945).
48. ↑ 48,0 48,1 W 1924 roku w Polsce znalazła się część powiatu namiestowskiego z fragmentem gminy Lipnica Wielka. Osiedle powiatu – Namiestów – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Polską część powiatu namiestowskiego przyłączono do powiatu spisko-orawskiego w woj. krakowskim.
49. ↑ 49,0 49,1 49,2 W 1938 roku w Polsce znalazła się część powiatu namiestowskiego z fragmentem Bobrowa (element zachodniego stoku góry Krywań) i Półgóry (gorący zbocze Mędralowej/Jałowca Małego). Przyłączono ją trafnie do powiatów nowotarskiego i żywieckiego w woj. krakowskim.
50. ↑ → 1938; ► nowotarski / ► żywiecki
51. ↑ 51,0 51,1 W 1938 roku przyłączono do Własny część powiatu starolubowelskiego z fragmentami Legnawy, Małego Lipnika, Małego Sulina, Siostra powyżej Popradem i Stariny leżącymi ponad Popradem. Przyłączono ją do powiatu nowosądeckiego w woj. krakowskim.
52. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu nowosądeckiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez przyłączonego wtedy fragmentu doliny Popradu obwód Żegiestowa, jaki wszedł w zestaw Czechosłowacji), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
53. ↑ 53,0 53,1 W 1938 roku przyłączono do Nasz część powiatu starowiejskiego z Leśnicą tudzież fragmentami Lechnicy i Szwabów Niżnich. Włączono ją do powiatu nowotarskiego w woj. krakowskim.
54. ↑ 54,0 54,1 W 1938 roku w Polsce znalazła się część powiatu trzciańskiego z wsiami Głodówka i Sucha Góra (w latach 1924-1938 należącymi do Czechosłowacji) a fragmentem gminy Trzciana leżący najbliżej z Lipnicą Wielką. Przyłączono ją do powiatu nowotarskiego w woj. krakowskim.
55. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu nowotarskiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez Jaworzyny Spiskiej i Leśnicy, Głodówki, Suchej Góry i skrawków terenów leśnych między Lipnicą Wielką a Bobrowem i Rabczą, które weszły w składniki Czechosłowacji), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
56. ↑ Inna używana miano: pilzneński.
57. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu przemyskiego z woj. lwowskiego bez miejscowości (które weszły w kompozycja ZSRR) takich podczas gdy Medyka (przyłączona raz jeszcze do Krajowy w 1948 roku) i Niżankowice. Sadyba powiatu – Przemyśl – znalazła się po polskiej stronie granicy.
58. ↑ 58,0 58,1 W 1922 roku w Polsce znalazła się część powiatu raciborskiego z 19 gminami (Adamowice, Bełsznica, Bluszczów, Bogunice, Brzezie, Buków, Gorzyce, Gorzyczki, Głaz, Kobyla, Kornowacz, Ligota Tworkowska, Lubomia, Nieboczowy, Pogrzebień, Raszczyce, Poroże, Syrynia, Uchylsko) i 19 obszarami dworskimi. Osiedle powiatu – Racibórz – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Kraj nad wisłą część powiatu raciborskiego została zintegrowana z powiatem rybnickim w woj. śląskim.
59. ↑ Inna używana określenie: rawsko-mazowiecki.
60. ↑ Inna używana określenie: rawsko-ruski.
61. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły zachodnie skrawki powiatu rawskiego z woj. lwowskiego, które włączono do: 1) powiatu tomaszowskiego: a) gród Uhnów; b) gminy: Bełżec, Lubycza Królewska, Tarnoszyn i Wierzbica (przekształconą w gminę Uhnów); c) gromady Hrebenne i Siedliska z gminy Siedliska (J. Feduszka: Zmiany przebiegu granicy, 2001; Dz. U. z 1945 r. Nr 26, poz. 160) a do 2) powiatu lubaczowskiego w świeżo utworzonym woj. rzeszowskim (1945): Dziewięcierz (z gminy Potylicz), Radruż (z gminy Wróblaczyn), Werchrata i Prusie (z gminy Siedliska).
62. ↑ → dębicki
63. ↑ 63,0 63,1 W 1922 roku w Polsce znalazła się część powiatu zabrskiego z 9 gminami (Bielszowice, Bujaków, Chudów, Kończyce, Makoszowy, Paniowy, Paniówki, Pawłów, Ruda) i 3 obszarami dworskimi. Osiedle powiatu – Zabrze (Hindenburg) – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu zabrskiego utworzono powiat rudzki w woj. śląskim.
64. ↑ W 1922 roku Polsce przypadła większa część powiatu rybnickiego bez chamstwo i obszarów dworskich: Bargłówka, Dolna Osada rolnicza, Górki, Jankowice Rudzkie, Wioska Renerowska, Kuźnia Nieborowska, Nieborowice, Pilchowice, Ruda Kozielska, Purpurowy, Stanica, Stodoły a Wielopole Pilchowickie. Osiedle powiatu – Rybnik – znalazła się po polskiej stronie granicy.
65. ↑ 65,0 65,1 W 1920 w roku Polsce znalazła się część powiatu złotowskiego m.in. z Kamieniem, Sępólnem, Sypniewem i Więcborkiem. Osiedle powiatu – Złotów – pozostała po niemieckiej stronie granicy. Z polskiej części powiatu złotowskiego utworzono powiat sępoleński w woj. pomorskim.
66. ↑ W 1938 roku przyłączono do Własny część powiatu snińskiego z fragmentem Osadnego do góry źródła Udawy (z fragmentem linii kolejowej Niekonwencjonalny Łupków – Cisna). Przyłączono ją do powiatu leskiego w woj. lwowskim.
67. ↑ → 1938; ► leski
68. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły zachodnie fragmenty powiatu sokalskiego, które włączono do powiatu hrubieszowskiego: a) gród Bełz; b) gminy Bełz, Chorobrów, Krystynopol i Waręż (J. Feduszka: Zmiany przebiegu granicy, 2001; Dz. U. z 1945 r. Nr 26, poz. 160)
69. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła zachodnia część powiatu sokólskiego z woj. białostockiego bez Odelska, jaki wszedł w składniki ZSRR. Sadyba powiatu – Sokółka – pozostała po polskiej stronie granicy.
70. ↑ 70,0 70,1 W 1920 roku w Polsce znalazła się część powiatu starowiejskiego (Murzynka Góra, Dursztyn, Falsztyn, Frydman, Jurgów, Kacwin, Krempachy, Łapszanka, Łapsze Niżne, Łapsze Wyżne, Niedzica, Nowa Biała, Rzepiska, Trybsz). Sadyba powiatu – Stara Sioło Spiska – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Polską część powiatu starowiejskiego przyłączono do powiatu spisko-orawskiego w woj. krakowskim.
71. ↑ 71,0 71,1 W 1920 roku w Polsce znalazła się część powiatu trzciańskiego (Bukowina, Chyżne, Głodówka, Harkabuz, Jabłonka, Lipnica Mała, Orawka, Choleryk, Podsarnie, Podszkle, Podwilk, Sucha Góra, Zubrzyca Dolna, Zubrzyca Górna i część gminy Lipnica Wielka). Osiedle powiatu – Trzciana – pozostała po czechosłowackiej stronie granicy. Polską część powiatu trzciańskiego przyłączono do powiatu spisko-orawskiego w woj. krakowskim.
72. ↑ → 1938; ► nowosądecki
73. ↑ → 1938; ► nowotarski
74. ↑ Inna używana określenie: strzeliński.
75. ↑ Powiat z siedzibą w Środzie Wielkopolskiej; nie bałamucić z powiatem średzkim z siedzibą w Środzie Śląskiej.
76. ↑ 76,0 76,1 W 1922 roku Polsce znalazła się część należącego już do Fryc powiatu miejskiego Bytom – eksklawa Friedenshütte (pol. Bytom Nowatorski). Zasadnicza część Bytomia znalazła się po zachodniej stronie granicy, w Niemczech. Polską część powiatu miejskiego Bytom przyłączono do powiatu świętochłowickiego w woj. śląskim.
77. ↑ W 1922 roku Polsce przypadła większa część powiatu tarnogórskiego bez plebs: Górniki, Grzybowice, Laryszów, Miedary, Mikulczyce, Ptakowice, Stolarzowice, Wieszowa, Wilkowice tudzież Zbrosławice. Osiedle powiatu – Tarnowskie Góry – znalazła się po polskiej stronie granicy.
78. ↑ Powiat z siedzibą w Tomaszowie Lubelskim; nie łudzić z powiatem tomaszowskim z siedzibą w Tomaszowie Mazowieckim.
79. ↑ Powiat z siedzibą w Trzcianie (Republika słowacji); nie pogrywać z powiatem trzcianeckim z siedzibą w Trzciance.
80. ↑ → 1938; ► nowotarski
81. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły zachodnie skrawki powiatu turczańskiego z woj. lwowskiego: wspólnota Tarnawa Niżna a część gminy Sianki (z m.in. miejscowościami Beniowa i Sianki). Sadyba powiatu – Turka – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Kraj nad wisłą część powiatu turczańskiego została zintegrowana z powiatem leskim w świeżo utworzonym woj. rzeszowskim (1945); w 1952 tereny te weszły w zestaw powiatu ustrzyckiego.
82. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu wejherowskiego bez miejscowości Brzyno, Okalice i Prusewo, które dalszy w granicach Fryc zaś Sopotu, włączonego do Wolnego Miasta Gdańska. Sadyba powiatu – Wejherowo – znalazła się po polskiej stronie granicy.
83. ↑ W 1920 roku Polsce przypadła większa część powiatu wolsztyńskiego bez miejscowości: Babimost, Bagnisko, Ciosaniec, Chwalim, Droniki, Kaliska, Kargowa, Kuligowo, Łupice, Nowe Kramsko, Nowatorski Jaromierz, Obra Dolna, Podmokle Małe, Podmokle Wielkie, Rudno, Spokojna, Stare Kramsko, Pryncypał Jaromierz, Szreniawa, Śmieszkowo, Świętno, Tatarki, Wilcze i Wojnowo. Sadyba powiatu – Wolsztyn – znalazła się po polskiej stronie granicy.
84. ↑ W 1945 roku Polsce przypadły zachodnie skrawki powiatu wołkowyskiego z woj. białostockiego m.in. z miejscowościami Łuka i Jałówka. Osiedle powiatu – Wołkowysk – znalazła się po wschodniej stronie granicy, w ZSRR. Kraj nad wisłą część powiatu wołkowyskiego została zintegrowana z powiatem białostockim w tymże województwie (1945); od 1954 część tych terenów trzeba do powiatu hajnowskiego.
85. ↑ Inna ortografia: wysoko-mazowiecki.
86. ↑ W 1945 roku Polsce przypadła część powiatu żywieckiego w granicach sprzed listopada 1938 roku (bez południowego stoku Mędralowej (Jałowca Małego), kto wszedł w zestaw Czechosłowacji), potwierdzonych umową o ostatecznym wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej ratyfikowaną 14 lutego 1959 roku.
87. ↑ Inna używana imię: Bielsko Śląskie.
88. ↑ 88,0 88,1 88,2 88,3 Pozbawienie źródeł potwierdzających bytowanie powiatu od 1945 roku.

Zobacz też

• Powiat
• Powiaty w Polsce
• Powiaty w Polsce od 1945
• Powiaty i gminy o identycznych nazwach
• Byłe powiaty polskie
• Podział porządkowy II RP

Źródła

• Dz. Pr. P. P. z 1919 r. Nr 64, poz. 385 – Norma prawna z dnia 1 sierpnia 1919 r. o tymczasowej organizacji zarządu b. dzielnicy pruskiej.

• Dz. Pr. P. P. z 1919 r. Nr 65, poz. 395 – Prawo tymczasowa z dnia 2 sierpnia 1919 r. o organizacji władz administracyjnych II instancji.

• Dz. U. z 1920 r. Nr 117, poz. 768 – Uregulowanie z dnia 3 grudnia 1920 r. o tymczasowej organizacji władz administracyjnych II instancji (województw) na obszarze b. Królestwa Galicji i Lodomerji z W. Ks. Krakowskiem i na wchodzących w zawartość Rzeczypospolitej Polskiej obszarach Spisza i Orawy.

• Dz. U. z 1921 r. Nr 16, poz. 93 – Rozporządzenie z dnia 4 lutego 1921 r. o unormowaniu stanu prawno-politycznego na ziemiach, przyłączonych do obszaru Rzeczypospolitej na podstawie umowy o preliminaryjnym pokoju i rozejmie podpisanej w Rydze dnia 12 października 1920 r.

• Dz. U. z 1922 r. Nr 26, poz. 213 – Rozporządzenie z dnia 6 kwietnia 1922 r. o objęciu władzy państwowej powyżej Ziemią Wileńską.

• Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 1, poz. 2 – Zarządzenie z dnia 17 czerwca 1922 r. w przedmiocie ustroju władz administracyjnych i samorządowych na obszarze Województwa Śląskiego.

• Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 1, poz. 3 – Zarządzenie z dnia 17 czerwca 1922 r. w przedmiocie ustroju powiatowego Województwa Śląskiego.

• Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 5, poz. 16 – Zarządzenie z dnia 6 lipca 1922 r. w przedmiocie utworzenia samodzielnej gminy wiejskiej Nowego Bytomia.

• Dz. U. Śl. z 1922 r. Nr 13, poz. 43 – Aneks do rozporządzenia z dnia 17 czerwca 1922 r. (Dz. Ust. Śl. Nr 1, poz. 3), w przedmiocie ustroju powiatowego Województwa Śląskiego, obejmujący katalog plebs miejskich i wiejskich, obszarów dworskich, natomiast w zastępstwie wyjętych z powiatów.

• Dz. U. z 1922 r. Nr 56, poz. 504 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 11 lipca 1922 r. w sprawie zniesienia powiatu białowieskiego zaś rozciągnięcia na gminy białowieską, masiewską i suchopolską mocy obowiązującej przepisów o samorządzie powiatowym.

• M.P. z 1922 r. Nr 282, poz. 204 – Ostrzeżenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 listopada 1922 r. o przeniesieniu siedziby urzędowej Starostwa z Cieszanowa do Lubaczowa a o zmianie nazwy powiatu ciesznowskiego

• Dz. U. z 1923 r. Nr 116, poz. 1051 – Dekret Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 1922 r. o utworzeniu powiatu stolińskiego natomiast włączeniu populacja dobrosławskiej i pohostskiej do powiatu pińskiego.

• Dz. U. z 1923 r. Nr 122, poz. 991 – Dekret Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1923 r. o utworzeniu powiatu makowskiego.

• Dz. U. z 1923 r. Nr 122, poz. 992 – Dekret Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1923 r. o zniesieniu powiatu podgórskiego.

• Dz. U. Śl. z 1924 r. Nr 5, poz. 20 – Przepis z dnia 15 lutego 1924 r. w przedmiocie zniesienia powiatu Rudzkiego.

• Dz. U. z 1924 r. Nr 68, poz. 655 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 16 lipca 1924 r. w sprawie podziału powiatu rówieńskiego na para jednostki administracyjne i kreowania powiatu kostopolskiego natomiast regulacji granic powiatów: rówieńskiego, dubnowskiego, łuckiego, ostrogskiego, krzemienieckiego i horochowskiego.

• Dz. U. z 1924 r. Nr 117, poz. 1044 – Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 30 grudnia 1924 r. w sprawie zmiany granic niektórych powiatów województwa poznańskiego.

• Dz. U. z 1924 r. Nr 117, poz. 1052 – Dekret Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 1924 r. o zniesieniu powiatu sejneńskiego.

• Dz. U. z 1925 r. Nr 63, poz. 441 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 27 maja 1925 r. o zniesieniu powiatu Spisko-Orawskiego.

• Dz. U. z 1925 r. Nr 67, poz. 472 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1925 r. o zmianie granic powiatów na obszarze okręgu administracyjnego wileńskiego.

• M.P. z 1925 r. Nr 160, poz. 717 – Ostrzeżenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 1925 r. o przeniesieniu siedziby urzędowej starostwa z Husiatyna do Kopyczyniec

• Dz. U. z 1926 r. Nr 6, poz. 29 – Przepis z dnia 22 grudnia 1925 r. w sprawie utworzenia województwa wileńskiego.

• Dz. U. z 1926 r. Nr 26, poz. 158 – Dekret Rady Ministrów z dnia 4 marca 1926 r. w sprawie niektórych zmian rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1925 r. o zmianie granic powiatów na obszarze okręgu administracyjnego wileńskiego.

• Dz. U. z 1926 r. Nr 117, poz. 678 – Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 30 października 1926 r. w sprawie utworzenia powiatu morskiego w Gdyni.

• Dz. U. z 1926 r. Nr 128, poz. 760 – Dekret Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 1926 r. w sprawie oznaczenia granic powiatu morskiego.

• Dz. U. z 1927 r. Nr 8, poz. 62 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 14 stycznia 1927 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 marca 1926 r. o niektórych zmianach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1925 r. w przedmiocie zmiany granic powiatów na obszarze okręgu administracyjnego wileńskiego.

• Dz. U. z 1927 r. Nr 17, poz. 130 – Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1927 r. o zniesieniu powiatu witkowskiego w województwie poznańskiem.

• Dz. U. z 1927 r. Nr 72, poz. 647 – Dekret Rady Ministrów z dnia 5 lipca 1928 r. o organizacji i zakresie działania władz administracji ogólnej na obszarze miasta stołecznego Warszawy.

• Dz. U. z 1928 r. Nr 25, poz. 221 – Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 29 lutego 1928 r. w sprawie zmiany art. 1 rozporządzenia z dnia 30 października 1926 r. o utworzeniu powiatu morskiego w Gdyni.

• Dz. U. z 1928 r. Nr 45, poz. 426 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 19 marca 1928 r. w sprawie powiatów miejskich.

• Dz. U. z 1928 r. Nr 125, poz. 727 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1926 r. o podziale powiatu będzińskiego i utworzeniu nowego powiatu zawierciańskiego z siedzibą władz powiatowych w Zawierciu.

• Dz. U. z 1929 r. Nr 4, poz. 35 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 11 stycznia 1929 r. o wyłączeniu gminy miejskiej Gdynia z powiatu morskiego i utworzeniu z niej odrębnego powiatu miejskiego.

• Dz. U. z 1929 r. Nr 20, poz. 190 – Dekret Rady Ministrów z dnia 16 marca 1929 r. o zniesieniu powiatu peczeniżyńskiego w województwie stanisławowskiem.

• Dz. U. z 1929 r. Nr 33, poz. 307 – Dekret Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 1929 r. o utworzeniu powiatu szczuczyńskiego w województwie nowogródzkiem.

• Dz. U. z 1929 r. Nr 35, poz. 318 – Dekret Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 1929 r. o zniesieniu powiatu kosowskiego w województwie poleskiem i utworzeniu z jego terytorjum powiatu iwacewickiego z siedzibą władz powiatowych w Iwacewiczach w temże województwie.

• Dz. U. z 1930 r. Nr 82, poz. 649 – Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 29 listopada 1930 r. o zmianie granic województw poleskiego i wołyńskiego.

• Dz. U. z 1931 r. Nr 26, poz. 155 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 12 marca 1931 r. o utworzeniu powiatu grodzkiego Śródmiejsko-Warszawskiego.

• Dz. U. z 1931 r. Nr 34, poz. 238 – Prawo z dnia 20 marca 1931 r. o wyłączeniu powiatu turczańskiego z województwa stanisławowskiego.

• Dz. U. z 1931 r. Nr 111, poz. 868 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1931 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 1929 r. o zniesieniu powiatu kosowskiego w województwie poleskiem i utworzeniu z jego terytorjum powiatu iwacewickiego z siedzibą władz powiatowych w Iwacewiczach w temże województwie.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 1, poz. 3 – Dekret Rady Ministrów z dnia 4 grudnia 1931 r. w sprawie zniesienia zaś zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa krakowskiego.

• M.P. z 1931 r. Nr 51, poz. 86 – Uwaga Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 lutego 1931 r. w sprawie zmiany nazwy gminy Lisko w powiecie liskim, województwie lwowskiem

• Dz. U. z 1932 r. Nr 3, poz. 18 – Dekret Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1931 r. w sprawie zniesienia powiatu kolneńskiego w województwie białostockiem.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 3, poz. 19 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1931 r. w sprawie zniesienia powiatu gniewskiego a zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa pomorskiego.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 33 – Dekret Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia powiatu konstantynowskiego w województwie lubelskiem.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 34 – Dekret Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia powiatu słupeckiego w województwie łódzkiem.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 35 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia i zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa poznańskiego.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 36 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia a zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa lwowskiego.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 6, poz. 37 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1932 r. w sprawie zniesienia i zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa stanisławowskiego.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 30, poz. 315 – Ostrzeżenie Rady Ministrów z dnia 19 marca 1932 r. o sprostowaniu błędów w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1931 r. w sprawie zniesienia powiatu gniewskiego tudzież zmiany granic niektórych powiatów na obszarze województwa pomorskiego.

• Dz. U. z 1932 r. Nr 41, poz. 408 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1932 r. w sprawie powiatów miejskich.

• Dz. U. Śl. z 1934 r. Nr 13, poz. 24 – Norma prawna z dnia 16 maja 1934 roku w sprawie włączenia pospólstwo Chorzów i Nowe Hajduki do miasta Królewskiej Huty zaś zmiany nazwy tega miasta na Chorzów.

• Dz. U. z 1935 r. Nr 47, poz. 319 – Przepis z dnia 8 lipca 1935 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu.

• Dz. U. z 1937 r. Nr 18, poz. 119 – Postanowienie Rady Ministrów z dnia 8 marca 1937 r. o zniesieniu powiatu ropczyckiego i utworzeniu powiatu dębickiego w województwie krakowskim.

• Dz. U. z 1937 r. Nr 46, poz. 350 – Norma prawna z dnia 12 czerwca 1937 r. o zmianie granic województw: poznańskiego, pomorskiego, warszawskiego i łódzkiego.

• Dz. U. z 1938 r. Nr 19, poz. 154 – Dekret Rady Ministrów z dnia 10 marca 1938 r. o zmianie granic powiatów inowrocławskiego i mogielińskiego w województwie poznańskim.

• Dz. U. z 1938 r. Nr 27, poz. 240 – Regulacja z dnia 9 kwietnia 1938 r. o zmianie granic województw: białostockiego, kieleckiego, lubelskiego, łódzkiego i warszawskiego.

• Dz. U. Śl. z 1938 r. Nr 18, poz. 35 – Prawo z dnia 27 października 1938 r. o podziale administracyjnym i tymczasowej organizacji administracji na obszarze Ziem Odzyskanych Śląska Cieszyńskiego.

• Dz. U. z 1938 r. Nr 87, poz. 585 – Rozkaz Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 listopada 1938 r. o zjednoczeniu z Rzecząpospolitą Polską ziem odzyskanych w listopadzie 1938 r. i o rozciągnięciu na te ziemie mocy obowiązującej niektórych aktów ustawodawczych.

• Protokół delimitacyjny granicy państwowej pośrodku Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeskosłowacką (Na odcinku Morawskośląskim) z protokółami dodatkowymi – Mistek, 23 listopada i 9 grudnia 1938 roku.

• Protokół delimitacyjny granicy państwowej pośrodku Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeskosłowacką (Na odcinku Słowackim) z protokółami dodatkowymi – Zakopane, 30 listopada 1938 roku.

• Dz. U. Śl. z 1939 r. Nr 2, poz. 6 – Regulacja z dnia 31 stycznia 1939 roku o podziale administracyjnym ziem odzyskanych we Frydeckiem i w Czadeckiem a o zmianie granic niektórych pospólstwo powiatów cieszyńskiego i frysztackiego.

• Dz. U. z 1939 r. Nr 14, poz. 82 – Zarządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1939 r. o zmianie granic powiatu garwolińskiego w województwie warszawskim.

• Dz. U. Śl. z 1939 r. Nr 6, poz. 15 – Uregulowanie z dnia 7 marca 1939 roku o zniesieniu powiatu świętochłowickiego i o zmianie granic powiatów katowickiego, pszczyńskiego i tarnogórskiego.

• Dz. U. z 1939 r. Nr 22, poz. 136 – Akt prawny z dnia 15 marca 1939 r. o dalszym zjednoczeniu ziem odzyskanych z Rzecząpospolitą Polską.

• Dz. U. z 1945 r. Nr 26, poz. 160 – Dekret Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1945 r. o przyłączeniu gminy wiejskiej Tarnoszyn do powiatu tomaszowskiego w województwie lubelskim.

• Dz. U. z 1945 r. Nr 27, poz. 168 – Nakaz z dnia 7 lipca 1945 r. o utworzeniu województwa rzeszowskiego.

• Dz. U. z 1945 r. Nr 33, poz. 196 – Dekret Ministra Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej z dnia 21 sierpnia 1945 r. o utworzeniu nowych, o zmianach istniejących do chwili obecnej rejonowych komend uzupełnień i o ustaleniu ich zasięgu terytorialnego.

• Dz. U. z 1959 r. Nr 25, poz. 159 – Układ między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Republiką Czechosłowacką o ostatecznym wytyczeniu granicy państwowej, podpisana w Warszawie dnia 13 czerwca 1958 r.

• Dz. U. z 1959 r. Nr 25, poz. 160 – Oficjalna wypowiedź Rządowe z dnia 7 marca 1959 r. w sprawie wymiany dokumentów ratyfikacyjnych Umowy między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Republiką Czechosłowacką o ostatecznym wytyczeniu granicy państwowej, podpisanej w Warszawie dnia 13 czerwca 1958 r.

Oficjalną piłkę MŚ 2006 w Niemczech a rozgrywek ligi Major League Soccer (USA) w roku 2006 nazwano Teamgeist.

Linki

• „Es lebe der Teamgeist“
• Regeln für mehr Teamgeist

Celem sprawności fizycznej jest pozytywne wigor fizyczne, które warunkuje niskie ryzykowny krok wystąpienia problemów zdrowotnych. Osiągnięcia a mają na celu kunszt angażowania się w codzienne zadania z adekwatną energią natomiast satysfakcjonujące wspólnota w wybranych sportach

Według autorów biegłość fizyczna obejmuje: funcje krążeniowo-oddechowe, względną szczupłość ciała, siłę mięśniową, trwałość i gibkość.

H-RF odnosi się do tych komponentów sprawności, które są efektem korzystnego i niekorzystnego wpływu zwykłej aktywności fizycznej zaś które mają pokrewieństwo z poziomem stanu zdrowia.

Komponenty te są określone:

• zdolnością do podejmowania codziennej aktywności z wigorem i żwawo,
• takim stanem gildia i zdolności, jaki wskazuje na niskie ryzykowny krok przedwczesnego rozwoju chorób i osłabienia sił w wyniku małej aktywności.

Określenie sprawności w ramach koncepcji H-RF obejmuje następujące komponenty:

1. Biegłość morfologiczna

• BMI (Body Mass Index),
• dystrybucja tłuszczu,
• mineralna gęstość kości

2. Biegłość mięśniowo-szkieletowa

• siła i niezmienność mięśni ramion, nóg i tułowia,
• gibkość

3. Biegłość motoryczna

• kontrola postawy ciała jak kant równowagi, koordynacji, kontroli psychicznej i szybkości neuromięśniowej

4. Biegłość krążeniowo-oddechowa

• submaksymalna zręczność wysiłkowa i wytrzymałość,
• system dostarczania tlenu,
• resynteza ATP,
• procesy termoregulacyjne,
• VO2max (najlepszy minutowy pobór tlenu)

5. Biegłość przemian metabolicznych

• działanie hormonów (np. insulina),
• gospodarka węglowodanowa (farba, tkanki),
• metabolizm lipidowy

Z uwagi na pozbawienie dyspozycja dokładnego przetłumaczenia z języka angielskiego terminu Health-Realted Fitness, zdecydowano pozostawić go w formie niezmienionej.

Przypisy

1. ↑ Howley E. T., Franks B. D. (1997): Health Fitness Instructors. Handbook. Champaign, Ill.: Human Kinetics.
2. ↑ 2. Bouchard C., Shephard R. J. (1994): Physical activity, fitness and health: the szablon and key concepts. Physical activity, fitness and health. Red. C. Bouchard, R. J. Shephard, T. Stephens. Champaign, Ill.: Human Kinetics Publishers, 77-88.
3. ↑ 3. Skinner J. S., Oja P. (1994): Laboratory and field tests for assessing health-related fitness. Physical activity, fitness and health. Red. C. Bouchard, R. J. Shephard, T. Stephens. Champaign, Ill.: Human Kinetics Publishers, 160-179.
4. ↑ Osiński W. (2003): Antropomotoryka. Podręczniki, 49, Poznań, AWF.

Zobacz też

Kultura fizyczna

Sport

Zdrowie

Podstawowe korzyści wynikają kawa na ławę z różnic między zwykłym finansowaniem a finansowaniem typu project finance. Finansowanie to nie jest uzależnione od wiarygodności kredytowej podmiotu realizującego inwestycje ani od wyceny zaangażowanego kapitału, gdyż kredytodawca akceptuje smykałka kredytowania na podstawie oceny zyskowności przedsięwzięcia. Skostniały Project finance składa się z czterech faz :

1. Fazy przedinwestycyjnej, w wyniku której ma obowiązek stanąć dowód nazwany opracowanie naukowe wykonalności, a kto między innymi identyfikuje sponsorów, jest pierwszą prezentacją projektu bankom finansującym.
2. Fazy realizacyjnej - obejmuje płeć słaba głównie supozycja przez inwestorów spółki celowej do wykonania określonego w projekcie zadania, przyrządzanie dokumentacji, podpisanie niezbędnych umów, kontraktów wykonawczych a wypuszczenie finansowania.
3. Fazy rozruchu, na przestrzeni której cel udostępniany jest użytkownikowi. Od tego momentu rozpoczyna się spłata kredytu z wygenerowanych nadwyżek finansowych.
4. Fazy operacyjnej polegającej na normalnej eksploatacji obiektu i całkowitej spłacie zobowiązań.

Bibliografia

1. K. Czerkas, Project Finance w polskiej praktyce. Rola w działalności deweloperskiej, Uporządkowany księgozbiór Bankowca, Twigger, Syreni gród 2001